پایدار شدن یک عادت فقط به تعداد روزهایی که آن را انجام می‌دهید وابسته نیست. محیط، نشانه شروع رفتار و بازخورد بعد از آن هم اهمیت دارند. به همین دلیل بهتر است به جای تکیه کامل بر اراده، خود سیستم رفتار را طراحی کنیم.
نشانه را مشخص کنید
به جای «هر روز مطالعه می‌کنم»، بگویید «بعد از صبحانه ده دقیقه مطالعه می‌کنم». وقتی رفتار قبلی به نشانه تبدیل می‌شود، ابهام کمتر می‌شود.
اصطکاک را تغییر دهید
برای عادت مطلوب مسیر را کوتاه کنید: لباس ورزش را آماده بگذارید یا کتاب را کنار تخت قرار دهید. برای رفتار نامطلوب، برعکس، یک مانع کوچک ایجاد کنید.
پاداش و بازخورد
پاداش لازم نیست همیشه مادی باشد. ثبت انجام عادت، دیدن تداوم یا احساس رضایت از کامل کردن یک کار کوچک می‌تواند بازخورد ایجاد کند. مهم این است که رفتار قابل مشاهده و قابل پیگیری باشد.
نسخه حداقلی داشته باشید
برای روزهای کم‌انرژی یک نسخه کوچک تعریف کنید؛ مثلاً پنج دقیقه ورزش به جای سی دقیقه. هدف حفظ ارتباط با رفتار است، نه جایگزین کردن دائمی هدف اصلی.
لغزش شکست نیست
عادت‌ها معمولاً با نوسان شکل می‌گیرند. بعد از وقفه بررسی کنید چه چیزی باعث آن شد و کدام بخش سیستم نیاز به اصلاح دارد.
پایداری یعنی رفتار آن‌قدر خوب طراحی شود که در زندگی واقعی قابل اجرا باشد. به جای جنگ دائمی با خود، محیط و نشانه‌ها را به نفع خود تنظیم کنید.
برای بررسی یک عادت، فقط به تعداد روزها نگاه نکنید. ببینید آیا اجرای آن در شرایط مختلف هم ممکن است یا فقط در یک محیط خاص. اگر عادت فقط وقتی اجرا می‌شود که زمان و انرژی زیادی دارید، هنوز به اندازه کافی ساده نشده است. نسخه‌ای بسازید که در یک روز شلوغ هم امکان اجرای آن وجود داشته باشد.