مرز شخصی به معنای کنترل کردن دیگران نیست؛ یعنی روشن کنیم چه رفتاری برای ما قابل‌قبول است، چه مسئولیتی را می‌پذیریم و در چه شرایطی نیاز به فاصله یا گفت‌وگو داریم. نبود مرز می‌تواند به خستگی، دلخوری و تعهدهای بیش از ظرفیت منجر شود. از سوی دیگر، مرزهای سخت و ناگهانی نیز ممکن است ارتباط را دشوار کنند؛ بنابراین وضوح و احترام اهمیت دارند.
نیاز خود را بشناسید
پیش از بیان مرز، مشخص کنید چه چیزی مسئله‌ساز شده است. آیا زمان استراحت شما مرتب قطع می‌شود؟ آیا از شما انتظار پاسخ فوری دارند؟ آیا مسئولیت‌هایی پذیرفته‌اید که با ظرفیت فعلی‌تان سازگار نیست؟ تعریف دقیق مسئله کمک می‌کند درخواست مشخص‌تری داشته باشید.
به‌جای سرزنش، رفتار را توصیف کنید
به‌جای «تو هیچ‌وقت به من احترام نمی‌گذاری»، می‌توانید بگویید «وقتی در زمان استراحت چند بار تماس کاری دریافت می‌کنم، بازیابی انرژی برایم دشوار می‌شود. اگر موضوع فوری نیست، لطفاً پیام را بگذار تا در ساعت کاری پاسخ بدهم.» بیان رفتار و درخواست روشن، احتمال فهم متقابل را افزایش می‌دهد.
نه گفتن را کوتاه و محترمانه تمرین کنید
لازم نیست برای هر رد کردن، توضیحی طولانی ارائه دهید. می‌توانید بگویید «این هفته ظرفیت پذیرفتن کار جدید را ندارم» یا «امروز نمی‌توانم، اما می‌توانم زمان دیگری را بررسی کنم.» اگر واقعاً جایگزینی دارید، آن را پیشنهاد کنید؛ اگر ندارید، قولی ندهید که توان اجرای آن را ندارید.
ثبات داشته باشید و مذاکره کنید
دیگران ممکن است به مرز تازه عادت نداشته باشند. آن را آرام و روشن تکرار کنید و در صورت امکان درباره‌ی راه‌حل عملی گفت‌وگو کنید. مرزها بسته به رابطه و شرایط قابل‌تنظیم‌اند، اما قرار نیست برای جلوگیری از هر ناراحتی، نیازهای خود را نادیده بگیرید.
تمرین
یک موقعیت تکرارشونده را انتخاب کنید. نیازتان را در یک جمله بنویسید و درخواست مشخصی مطرح کنید. سپس به واکنش طرف مقابل گوش دهید، بدون اینکه اصل نیاز خود را فوراً پس بگیرید.
مرز سالم رابطه را لزوماً دور نمی‌کند؛ می‌تواند انتظارات را روشن‌تر کند و از انباشته شدن دلخوری جلوگیری کند.