ساخت عادت معمولاً با یک تصمیم هیجان‌انگیز شروع می‌شود؛ ورزش، مطالعه، خواب منظم یا کاهش استفاده از گوشی. مشکل اینجاست که تصمیم خوب الزاماً به رفتار پایدار تبدیل نمی‌شود.
۱. شروع بیش از حد بزرگ
اگر مدت‌ها مطالعه نکرده‌اید، شروع با دو ساعت در روز احتمالاً پایدار نیست. نسخه کوچک‌تری بسازید؛ مثلاً ده دقیقه مطالعه. در مرحله اول، تداوم مهم‌تر از حجم است.
۲. تکیه بر انگیزه
انگیزه نوسان دارد. رفتار را به زمان، مکان یا یک رفتار قبلی وصل کنید تا اجرای آن کمتر به حال لحظه‌ای وابسته باشد.
۳. نادیده گرفتن محیط
محیط می‌تواند رفتار را آسان یا سخت کند. کتاب را روی میز بگذارید و برنامه‌های حواس‌پرت‌کن را از صفحه اصلی حذف کنید. طراحی محیط بخشی از طراحی عادت است.
۴. انتظار بی‌نقص بودن
یک روز از دست‌رفته نباید به رها کردن کامل برنامه تبدیل شود. بعد از لغزش، مهم‌تر از سرزنش، بازگشت سریع است.
۵. اندازه‌گیری اشتباه
فقط نتیجه نهایی را نسنجید. تعداد دفعات اجرا و میزان تداوم را هم ثبت کنید. این معیارها به شما نشان می‌دهند سیستم واقعاً چقدر قابل اجراست.
عادت موفق بیشتر شبیه یک سیستم است تا یک تصمیم. رفتار را کوچک کنید، نشانه مشخص بسازید، محیط را تنظیم کنید و برای برگشت بعد از لغزش برنامه داشته باشید. پژوهش‌های شکل‌گیری عادت نیز بر نقش تکرار رفتار در زمینه‌های ثابت تأکید دارند.
یک نکته مهم دیگر این است که هدف عادت را از ابزار آن جدا کنید. اگر هدف سلامت بیشتر است، لازم نیست حتماً یک برنامه ورزشی خاص را اجرا کنید. اگر یک روش جواب نمی‌دهد، شکل رفتار را تغییر دهید و هدف اصلی را حفظ کنید. انعطاف در روش، احتمال ماندگاری را بیشتر می‌کند.