بسیاری از ما شروع کردن را به زمانی موکول می‌کنیم که حالمان بهتر باشد، انرژی بیشتری داشته باشیم یا انگیزه‌ای قوی احساس کنیم. مشکل اینجاست که انگیزه همیشه پیش از عمل ظاهر نمی‌شود؛ گاهی پس از چند دقیقه فعالیت ایجاد می‌شود. بنابراین به‌جای انتظار برای حس مناسب، باید شروع را آن‌قدر کوچک و روشن کنیم که انجامش به تصمیمی دشوار تبدیل نشود.
کار را به کوچک‌ترین قدم تبدیل کنید
اگر هدف شما مطالعه است، «امروز دو ساعت کتاب می‌خوانم» ممکن است سنگین به نظر برسد. آن را به «کتاب را باز می‌کنم و دو صفحه می‌خوانم» تبدیل کنید. اگر باید روی پروژه‌ای کار کنید، فقط فایل را باز کنید و سه خط بنویسید. قدم کوچک قرار نیست تمام کار را انجام دهد؛ وظیفه‌اش شکستن مقاومت اولیه است. بعد از شروع، می‌توانید تصمیم بگیرید ادامه دهید یا استراحت کنید.
زمان شروع را مشخص کنید
تصمیم مبهمی مانند «بعداً ورزش می‌کنم» به‌راحتی عقب می‌افتد. تصمیم دقیق‌تری بسازید: «بعد از صبحانه، کفش ورزشی را می‌پوشم و ده دقیقه راه می‌روم.» زمان و نشانه‌ی شروع را به یکدیگر وصل کنید تا هر بار مجبور نباشید از صفر تصمیم بگیرید.
محیط را به نفع خود تغییر دهید
اگر گوشی کنار دستتان است، تمرکز به اراده‌ی بیشتری نیاز دارد. گوشی را در اتاق دیگری بگذارید، صفحه‌ی موردنیاز را از قبل باز کنید و وسایل کار را آماده نگه دارید. طراحی محیط جای اراده را کاملاً نمی‌گیرد، اما اصطکاک رفتار مفید را کمتر می‌کند.
تمرین امروز
یک کاری را که مدام عقب می‌اندازید انتخاب کنید. نسخه‌ی دو دقیقه‌ای آن را بنویسید و زمان مشخصی برای شروع تعیین کنید. پس از انجام آن، فقط ثبت کنید که شروع کردید؛ لازم نیست همان روز عملکردی بی‌نقص داشته باشید.
پیشرفت پایدار معمولاً از تصمیم‌های نمایشی آغاز نمی‌شود؛ از تکرار قدم‌های کوچک و قابل‌اجرا ساخته می‌شود. منتظر انگیزه نمانید؛ شرایطی بسازید که شروع کردن آسان‌تر شود.