وقتی کارهای زیادی روی هم جمع می‌شوند، استراحت ممکن است اتلاف وقت به نظر برسد. اما ادامه دادن بدون وقفه می‌تواند خستگی را بیشتر کند و کیفیت توجه را کاهش دهد. از طرف دیگر، استراحت‌های بی‌برنامه گاهی به ساعت‌ها تعویق تبدیل می‌شوند. تعادل زمانی بهتر شکل می‌گیرد که هم زمان کار مشخص باشد و هم استراحت بخشی از برنامه باشد.
مدت کار را متناسب با وظیفه انتخاب کنید
برای کاری که تازه شروع کرده‌اید، بازه‌ی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه‌ای می‌تواند نقطه‌ی آغاز مناسبی باشد. وظایف دیگر ممکن است به جلسه‌های طولانی‌تر نیاز داشته باشند. به‌جای پیروی خشک از یک عدد ثابت، سطح تمرکز و نوع کار را در نظر بگیرید و پس از چند روز تجربه، زمان را تنظیم کنید.
استراحت را از حواس‌پرتی جدا کنید
استراحت می‌تواند شامل بلند شدن، کشش ملایم، نوشیدن آب، نگاه کردن به دوردست یا چند دقیقه قدم زدن باشد. اگر هر وقفه با ورود به شبکه‌های اجتماعی شروع شود، ممکن است پایان آن دشوار شود. برای استراحت، فعالیتی انتخاب کنید که واقعاً به شما کمک کند از کار فاصله بگیرید و سپس بازگردید.
پایان استراحت را مشخص کنید
پیش از شروع وقفه، مدت آن و قدم بعدی را تعیین کنید. مثلاً «پنج دقیقه راه می‌روم و بعد بخش دوم گزارش را می‌نویسم.» این تصمیم، بازگشت را آسان‌تر می‌کند و نیاز به مذاکره‌ی دوباره با خود را کاهش می‌دهد.
نشانه‌های خستگی را جدی بگیرید
افت شدید تمرکز، تحریک‌پذیری و اشتباه‌های تکراری ممکن است نشان دهند که ادامه دادن با همان سرعت مفید نیست. گاهی به استراحت کوتاه نیاز دارید و گاهی باید حجم کار یا زمان‌بندی را تغییر دهید. همه‌ی خستگی‌ها با یک وقفه‌ی پنج‌دقیقه‌ای حل نمی‌شوند.
تمرین امروز
یک کار مهم را در دو بازه‌ی تمرکز انجام دهید و میان آن‌ها استراحتی کوتاه قرار دهید. قبل از هر بازه، خروجی مشخص و قبل از استراحت، قدم بعدی را بنویسید. در پایان بررسی کنید کدام نوع وقفه به بازگشت شما کمک کرد.
عملکرد پایدار به تلاش و بازیابی نیاز دارد. استراحت برنامه‌ریزی‌شده کمک می‌کند انرژی را بهتر مدیریت کنید، بدون آنکه تمام روز به فشار یا تعویق تبدیل شود.