شکست می‌تواند برنامه‌ها را به‌هم بزند و اعتماد ما به تصمیم‌هایمان را کاهش دهد. در چنین لحظه‌ای ممکن است بخواهیم سریع همه‌چیز را جبران کنیم یا برعکس، به‌طور کامل کنار بکشیم. راه مفیدتر این است که ابتدا احساسات خود را بپذیریم و بعد تجربه را به اطلاعاتی برای تصمیم بعدی تبدیل کنیم.
اتفاق را از هویت جدا کنید
«این پروژه موفق نشد» با «من آدم شکست‌خورده‌ای هستم» تفاوت دارد. اولی درباره‌ی یک نتیجه است؛ دومی قضاوتی کلی درباره‌ی خود. یک نتیجه ممکن است به برنامه‌ریزی، زمان، منابع، مهارت یا شرایط بیرونی مربوط باشد. پیش از نتیجه‌گیری درباره‌ی شخصیت خود، عوامل را جداگانه بررسی کنید.
بازبینی را به چند سؤال محدود کنید
چه چیزی مطابق انتظار پیش رفت؟ کجا مشکل ایجاد شد؟ چه بخشی در کنترل من بود؟ دفعه‌ی بعد چه تغییری بیشترین اثر را خواهد داشت؟ این سؤال‌ها از مرور بی‌پایان اشتباه‌ها مفیدترند، چون توجه را به اقدام قابل‌اجرا برمی‌گردانند.
از جبران شتاب‌زده دوری کنید
پس از ناکامی ممکن است بخواهید برنامه‌ای بسیار سنگین طراحی کنید تا سریع به نقطه‌ی قبلی برگردید. این واکنش می‌تواند خستگی و فشار بیشتری ایجاد کند. ابتدا یک قدم کوچک و واقع‌بینانه انتخاب کنید و پس از آن، برنامه‌ی کامل‌تر را بسازید.
کمک و بازخورد بگیرید
گاهی فردی بیرون از موقعیت می‌تواند نکته‌ای را ببیند که از نظر ما پنهان مانده است. از کسی که هم صادق است و هم خیرخواه، بازخورد مشخص بخواهید. سؤال را محدود کنید؛ مثلاً «کدام بخش برنامه مبهم بود؟» به‌جای اینکه بپرسید «من خوب هستم یا نه؟»
تمرین
یک ناکامی اخیر را در چند خط بنویسید. سه عامل مؤثر و یک درس عملی مشخص کنید. سپس کوچک‌ترین اقدام بعدی را تعیین کنید؛ اقدامی که در هفته‌ی آینده قابل انجام باشد.
شکست همیشه خوشایند یا ضروری نیست، اما می‌توان از آن اطلاعات استخراج کرد. مسیر رشد با انکار ناراحتی آغاز نمی‌شود؛ با نگاه واقع‌بینانه و انتخاب قدم بعدی ادامه پیدا می‌کند.