کمال‌گرایی گاهی شبیه مسئولیت‌پذیری به نظر می‌رسد: می‌خواهیم بهترین نتیجه را ارائه کنیم و اشتباه نداشته باشیم. اما وقتی معیارها غیرواقع‌بینانه باشند، شروع کار دشوار می‌شود، بازبینی پایان ندارد و حتی کارهای مهم را عقب می‌اندازیم. راه‌حل این نیست که کیفیت را کنار بگذاریم؛ باید تفاوت میان کیفیت مفید و بی‌نقص‌طلبی فلج‌کننده را بشناسیم.
معیار «به‌اندازه‌ی کافی خوب» تعیین کنید
پیش از شروع، مشخص کنید خروجی قابل‌قبول چه ویژگی‌هایی دارد. برای یک متن اولیه، شاید کافی باشد ایده‌ها روشن باشند و ساختار کلی شکل گرفته باشد؛ لازم نیست همان نسخه‌ی اول آماده‌ی انتشار شود. معیار را متناسب با مرحله‌ی کار انتخاب کنید. پیش‌نویس برای فکر کردن است و ویرایش برای بهتر کردن.
کار را به دو مرحله تقسیم کنید
در مرحله‌ی اول، تولید کنید؛ در مرحله‌ی دوم، اصلاح کنید. اگر هم‌زمان می‌نویسید و هر جمله را چندین بار قضاوت می‌کنید، جریان کار قطع می‌شود. برای خود زمان مشخصی جهت ساخت نسخه‌ی اولیه و زمان جداگانه‌ای برای بازبینی در نظر بگیرید.
هزینه‌ی تأخیر را ببینید
گاهی تمرکز بر جزئیات کوچک باعث می‌شود فرصت دریافت بازخورد یا یادگیری از تجربه را از دست بدهیم. از خود بپرسید: آیا این اصلاح واقعاً نتیجه را بهتر می‌کند یا فقط اضطراب من را برای مدتی کاهش می‌دهد؟ اگر تفاوت مهمی ایجاد نمی‌کند، عبور کنید.
تمرین عملی
یک کار عقب‌افتاده انتخاب کنید و برای نسخه‌ی اولیه محدودیت زمانی تعیین کنید. پیش از شروع، سه معیار اصلی کیفیت را بنویسید. پس از رسیدن به آن‌ها، کار را برای بازخورد آماده کنید، نه برای بازبینی بی‌پایان.
اشتباه بخشی از فرایند یادگیری است. می‌توان استاندارد بالا داشت، اما هم‌زمان پذیرفت که کار در چند مرحله بهتر می‌شود. هدف، پایین آوردن کیفیت نیست؛ تبدیل کیفیت‌خواهی به رفتاری است که واقعاً به نتیجه می‌رسد.